ADR

Skrót ADR oznacza “Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych” i odnosi się do francuskiego “Accord Européen Relatif au Transport international des marchandises dangereuses par route”. ADR obejmuje przepisy dotyczące transportu drogowego w zakresie pakowania, zabezpieczania ładunku, klasyfikacji i oznakowania towarów niebezpiecznych. Zostały one po raz pierwszy przyjęte w Genewie w 1957 roku. Obecnie wszystkie państwa członkowskie UE są również sygnatariuszami ADR. ADR stało się skuteczne dzięki wdrożeniu do odpowiednich przepisów krajowych.

Przepisy ADR są zatem zakotwiczone prawnie i tym samym obowiązkowe w odniesieniu do transportu towarów niebezpiecznych. Ponadto ADR reguluje sposób postępowania z naruszeniami lub całkowitym pominięciem przepisów i ich karania.

Co dwa lata przepisy ADR są zmieniane i dostosowywane tak, aby odzwierciedlały najnowszy stan wiedzy i prawa.

Zawartość ADR

Przepisy ADR wiążące państwa członkowskie będące sygnatariuszami podzielone są na tom I i tom II i obejmują łącznie dziewięć rozdziałów lub części regulujących międzynarodowy przewóz towarów niebezpiecznych.

  • Część 1 – Przepisy ogólne
  • Część 2 – Klasyfikacja: Klasa towarów niebezpiecznych (klasy ADR)
  • Część 3 – Wykaz towarów niebezpiecznych, szczególne przepisy i zwolnienia odnoszące się do przewozu towarów niebezpiecznych zapakowanych w ograniczonych ilościach
  • Część 4 – Przepisy dotyczące stosowania opakowań i zbiorników
  • Część 5 – Przepisy dotyczące wysyłki
  • Część 6 – Budowa i badanie opakowań i zbiorników
  • Część 7 – Przepisy dotyczące przewozu, załadunku, rozładunku i przeładunku
  • Część 8 – Wymagania dotyczące załogi pojazdu, wyposażenia, eksploatacji pojazdów i dokumentacji
  • Część 9 – Wymagania dotyczące konstrukcji i homologacji pojazdów

Przepisy te opisują przede wszystkim, jak należy klasyfikować przewożone towary jako towary niebezpieczne i jakie środki bezpieczeństwa są z tym związane. Ponadto opisano również dokumentację transportu towarów niebezpiecznych, obowiązki w zakresie bezpieczeństwa osób uczestniczących w transporcie oraz odpowiednie instrukcje osób konkretnie zaangażowanych. Należą do nich: załadowca, nadawca, przewoźnik, a także odbiorca ładunku towarów niebezpiecznych. Ważnym elementem jest również postępowanie w sytuacjach awaryjnych w przypadku uszkodzenia.

ADR – Bezpieczeństwo w transporcie towarów niebezpiecznych

ADR służy bezpieczeństwu w ruchu drogowym i wymaga przeszkolenia w zakresie obchodzenia się z towarami niebezpiecznymi. Kierowcy transportów towarów niebezpiecznych muszą posiadać prawo jazdy na towary niebezpieczne, certyfikat ADR. W celu uzyskania certyfikatu ADR wymagane jest odbycie szkolenia, a następnie zdanie egzaminu teoretycznego. Ponadto certyfikat ADR musi być odnawiany co pięć lat wraz ze szkoleniem odświeżającym i egzaminem.

Jednak zgodnie z ADR wszystkie osoby zajmujące się transportem i obsługą towarów niebezpiecznych muszą również udowodnić, że posiadają odpowiednią wiedzę fachową w zakresie obsługi towarów niebezpiecznych i przepisów dotyczących towarów niebezpiecznych. Firmy logistyczne, które zajmują się transportem towarów niebezpiecznych, muszą wyznaczyć funkcjonariusza ds. towarów niebezpiecznych.

Pojazdy, które mają przewozić towary niebezpieczne, wymagają również homologacji ADR. Homologacji udziela się w zależności od tego, jakie towary niebezpieczne są dopuszczone do przewozu przez pojazdy. Do transportu towarów niebezpiecznych dostępne są następujące klasy pojazdów:

  • pojazdy cysterny lub akumulatory nieodpowiadające innym klasom – AT
  • “mobilna jednostka produkcyjna materiałów wybuchowych”, pojazdy do przetwarzania materiałów wybuchowych – MEMU

Rejestracja pojazdu w ramach ADR musi być odnawiana co roku podczas przeglądu technicznego. Podobnie jak w przypadku kontroli ogólnej pojazdów silnikowych, również kontrola specjalna w ramach ADR jest przeprowadzana przez oficjalnie uznany organ kontrolny i tylko on jest uprawniony do odnowienia rejestracji w ramach ADR.

Cofnij